De eerste stap buiten de deur
Gezondheid | Gedachten
|
21 Mei 2009 | 11:44:37
Gegroet,
Elke reis begint met 1 stap. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. Zo ook in weblogland. Hier start voor mij een nieuw avontuur, waar ik mijn gedachten de wereld in zal sturen en vanwaar ik ze een zinvol bestaan toewens. Met hun rugzakje gevuld met gedichten en gedachten wens ik ze een goeie reis en goede ontmoetingen toe, waarbij ze gevoelens zaaien en begrip mogen oogsten. Daar mijn leven ondersteboven is komen te staan en ikzelf niet meer zo gemakkelijk de deur uit kan is de behoefte toch iets te betekenen voor de menschheid een stuk groter geworden, daar het niet met spierkracht kan is de weg naar buiten die via taal. En zo hoop ik een zinvolle invulling te kunnen gaan geven aan mijn leven. Het delen van gedachten, gevoelens en ervaringen in de stille hoop minstens 1 ander te kunnen helpen. Als je buiten de maatschappij komt te staan door een chronische ziekte is er (bij mij in elk geval) toch de behoefte ergens je bestaansrecht te bewijzen. Daarom dit weblog, als getuige van het gevecht voor begrip en acceptatie. Als reactie op de vele artsen die oh zo gemakkelijk zeggen dat je niet tegen de pijn moet vechten maar in je leven moet uitnodigen en ermee moet leren leven. Zo gemakkelijk gezegd maar zo moeilijk gedaan als je zelf in de situatie zit waarin men zulke goede raad begint te geven...
Goedenacht, het is lang geleden dat ik hier wat schreef. Het is ook een redelijk zwaar jaar geweest... maar nu is er iets bijzonders... laat ik bij het begin beginnen.
Al een aantal jaar had ik problemen met slapen, niet zozeer met inslapen maar wel met doorslapen. Na anderhalf uur werd ik wakker. Dan kon ik wel drie tukjes op een nacht doen maar toch... je rust er niet van uit! Toen mocht ik een nachtje komen slapen in het revalidatie centrum, en met al die draden leek ik een soort unabomber;
Afijn, de uitkomst was dat ik niet toekom aan mijn REM-slaap. Blijkbaar is dat ook het moment dat ik last krijg van slaapapneu en HOPS! wakker. Maar ik scoorde net niet genoeg apneus om er behandeling voor te krijgen. Wel vond de slaapdokter dat ik last had van "verstoorde slaap" en dat dat erg vervelend was... mijn reva dokter gaf me voor de nacht er paracod bij (paracetamol met codeïne) en dat, boven op mijn normale dagelijkse pijnstilling, heeft me een tijdje geholpen om ietsje beter te slapen, wakker worden van de pijn in mijn lijf duurde nu ietsje langer en als ik een écht goeie nacht had haalde ik wel 2,5 tot 3 uur aan één stuk!!!
Afijn, waarom dan nu ineens verandering? Want ja, echt waar, ik slaap nu wel 4 tot 5 uur achter elkaar! Nee, het zijn geen slaappillen! Nee, het is geen speciale meditatie oefening om beter te ontspannen! Maar het is... een KITTEN!
Sinds drie weekjes deel ik mijn huis en mijn leven met deze kleine ukkepuk van een poezewoezie... ze heeft dr eigen blogpuntje waar jullie haar verhalen kunnen volgen.
Maar eigenlijk zou ze vergoed moeten worden door de verzekering! Ik slaap niet alleen beter maar ik begin ook te merken dat ik beter uitrust! Dat ik niet meer nét zo moe wakker word als dat ik ging slapen. Dus de slaap is echt kwalitatief beter geworden! Geen arts die me een kat zou hebben voorgeschreven maar het werkt wel. En dat vind ik bijzonder genoeg om te vermelden. Wie weet wordt dit ooit gelezen door iemand met slaapproblemen en brengt dit je op een idee waardoor je, net als ik, je probleem kunt verminderen, want ja, zoals te zien aan het tijdstip van mijn schrijven, ik wordt nog altijd een keer wakker en dan moet ik mijn pijnstillers nemen en wachten tot ze werken voor ik weer verder kan slapen, en bij veel kramp en pijn wil een warme douche nog wel helpen, maar dat ik zoveel beter zou slapen met een kitten naast mijn kussen, dat had ik niet zien aankomen!
Ze ligt nu, tijdens mijn schrijven, ook op mijn arm te slapen en we gaan nu weer boven verder slapen.
Koopdrukte en rare mensen...
Feestdagen | Gevechten
|
28 November 2009 | 17:27:14
Even snel een boodschap doen?
Vanmiddag kreeg ik een SMS van zus... die zat in de stress wegens het niet kunnen
bevestigen van gordijnrails aan het plafond... of ik de hema wilde
bellen of de wandsteunen er nog zijn? Huh? Ow ja, internet zegt;
voorlopig niet leverbaar! Afijn, de ene had ze niet, andere hema zei dat ze ze nog
hebben, dus ik in de TOETTOET gesprongen (Migraine incluis) en daar de
laatste 4 wandsteunen gehaald. Met grote moeite ivm VEEL VOLK op de been en SINTERKLAAS en GIGA HERRIE.... DE ZAK VAN SINTERKLAAS SINTERKLAAS SINTERKLAAAAASSSS Afijn, vage bejaarde met stok liep knal tegen MIJ in ROLSTOEL (ik stond al stil) aan... KRIJG IK EEN MIDDELVINGER!!!
Afijn, ik heb opa hard uitgelachen. Dan stond ik in de HEMA bij de
lift... dringen er twee verpakte dames met drie kids voor... lift
vol.... ALLAH ACHBAR!!! Stelletje ASO"S! Ach, ik wacht nog wel een rondje.... HOOR WIE KLOPT DAAR KINDEREN... je
BROEK zakt er van af hoor... hoe verschrikkelijk sommige mensen zijn!
Maarrrr, ook leuke dingen; na de hema via de deka een klein tasje met
schapjes... ik rol naar buiten richting toet... ik maak kleine draai en
FLOEP! Alle boodschappen over straat... twee dames in prachtiggekleurde
afrika kleding doken meteen achter mijn boodschapjes aan en stopten
alles weer in mijn tas. Nog even helpen tas goed tussen mijn benen op
mijn voetsteun te klemmen en BEDANKT! ZO KAN HET DUS OOK!!!
En eenmaal bij mijn toet, reed de meneer naast me net weg, kijkt uit
zijn raampje, raampje open; heb je hulp nodig? Dan zet ik hem weer even
terug hoor! Ook lief, maar dit ging me lukken, schapjes en rolstoel in de toet en naar huis door de DRUKTE...
Na mijn revalidatie van drie maanden was ik behoorlijk stuk en snel moe. Door mijn slechte slapen is uitrusten ook geen sterke kant van me, dus het kost een erg lange tijd eer ik weer een beetje op mijn ouwe niveau ben. Tussendoor gaat het leven verder, dat kost ook weer energie, je blijft dus een beetje water naar de zee dragen, vooral als je een periode meer energie gebruikt hebt dan je kunt bijtanken. Dat is dan ook iets dat veel revalidatie centra maar niet willen begrijpen, er is een verschil tussen revalideren na een ongeluk waarbij het lijf waar je mee traint in de basis goed is en revalideren tegen achteruitgang bij een chronisch ziek lijf dat in de basis niet gezond is! Dat krijgen we er nog niet in, lijkt uit de vele ervaringsverhalen van mensen die ook slechter uit de reva zijn gekomen dan ze er in gingen. Jammer.Het zal pas serieus genomen worden nadat er wetenschappelijk onderzoek naar gedaan is, en dat kost geld, wat er niet is.
Ook iets dat een regelmatig terugkomend probleem is waar artsen en behandelaars maar niet naar willen luisteren is dat velen van ons niet of slecht te verdoven zijn, neem de tandarts... mijn oude tandarts wilde dat maar niet geloven en heeft me zelfs ooit uitgescholden toen ik bijna stierf van de pijn toen hij een wortelkanaal behandelde met een niet werkende verdoving. Hij wist namelijk zeker dat hij em WEL had verdoofd. Jaaaa... maar dat werkte dus niet he? Ik voelde alles en het was verschrikkelijk! Dus nu er eindelijk onderzoek gedaan wordt naar dit probleem, alleen al om te bewijzen dat het zo is... kon ik er niet onderuit, ik moest wel meedoen. Zodoende ben ik laatst een dag naar het ziekenhuis geweest en heb me daar door de arts-onderzoekers op 5 plekken laten verdoven en daarna elk kwartier en een paar uur achterelkaar laten martelen met een nat of droog gaasje om te testen of ik nu wel of niet verdovingsgevoel had... afijn, naar mijn idee voelde ik erg veel, er was één spuit waarbij ik geen verschil voelde tussen nat en droog maar wel de druk. En nu zoeken ze nog mensen die NIET met mijn genetische afwijking te maken hebben die zich ook willen laten prikken voor de wetenschap; http://www.lido-bij-eds.nl/ Hopen dat die mensen er komen, want als er eenmaal bewezen is dat het echt waar is dat verdovingen niet werken bij EDS, dan kan ik de andere verdovingen die ik dus nodig heb en die niet vergoed worden misschien voortaan wél vergoed krijgen, en zullen artsen me geloven als ik zeg dat ik iets voel waar het verdoofd zou moeten zijn en wie weet kunnen ze dan ook andere oplossingen voor ons bedenken.
Enfin, inmiddels begint mijn lijf weer bij te komen van de halve zaterdag in het ziekenhuis en de meeste blauwe plekken zijn weer weg (dat hoort er ook bij) Normaal is het niet om zo te reageren hoor, alleen voor ons, patiënten zijn zulke reacties dagelijkse kost. Maar goed, ik zal proberen weer iets vaker iets van me te laten horen... maar het goed in balans hebben en houden van actie en rusten blijft iets dat ik met periodes niet goed weet vol te houden, en zijn zo dingen die gewoon MOETEN... en dan kan ik niet stoppen, dan ga ik door tot het klaar is. Ook al teer ik dan in op mijn reserves... wat daarna extra tijd kost om weer bij te komen, en vaak kom ik sowieso niet terug op het begin niveau, helaas. Een van de dingen die je zou moeten leren bij een reva programma maar wat nog niet echt goed in mijn leven is doorgedrongen, ik wil wel, maar de buitenwereld werkt nu eenmaal niet op die manier, dus ik moet regelmatig mijn eigen grenzen over om een beetje in contact te blijven met de wereld.
En vandaag viel er hier dan ook werkelijk een dooie mus van het dak... bijna boven op mijn hoofd omdat ik even in de schaduw zat bij te komen van het was ophangen. Twee hele dagen revalideren maakt een volle werkweek. Want ik ben na zo'n dag zo stuk dat ik daar minimaal een dag van moet bijkomen maar ja, er moet ook huisgehouden worden... er moet gewassen voor schone kleren en er moet afgewassen tegen stinkende resten voordat die uitzichtzelf wegmarcheren... en dan deze hitte, dit prachtige zomer weer... jaaa, ik weet het, jullie zaten allemaal op het strand natuurlijk. Ik revalideer naast het strand, dus de zee zie ik vaker, morgen weer die kant op, vandaag gewoon zo stuk van gisteren, een dag van 10 tot 17 uur in de revalidatie en daarna een UUR in de file naar huis, tussen de badgasten. En ik KON niet meer! Mijn laatste reva ding was gisteren oefeningen doen in het bijzonder hete zwembad... dat met 34 graden echt warmer was dan die zee... waarna ik compleet slap was. En dan een uur in zijn 1 of soms even 2 proberen thuis te komen. En dat dus met deze vochtige warmte, die zo diep in mijn lijf pijnlijke reacties oproept dat de lol er snel af is. Nee, ik klaag niet, ik geef even de feiten. Ik hou echt van de zomer hoor, maar de pijn is om gillend gek van te worden, en geen seconde is het er niet. En dan moet ik leren de pijn als een ongenode gast op mijn feestje te zien... en te accepteren omdat hij zich toch niet laat wegjagen. Hoe gemakkelijk gezegd! Vast bedacht door iemand die nog nooit pijn heeft gehad, of misschien 1x zijn neus ergens tegenaan heeft gestoten, maar ik zou willen dat ik kon duidelijk maken hoe ongelofelijk moeilijk het is om vrolijk door te blijven gaan met ALTIJD en ELKE DAG pijn alsof er een vrachtwagen over je heen rijdt en je lijf tegen het gloeiend hete asfalt zit geplakt. Continu. En nu, met de revalidatie kan ik na een maand zeggen: het is erger geworden! Ik heb veel meer pijn. Ja, ik heb al heel wat geleerd, ik heb handig bestek met handig dikke handvaten en ik ben me meer bewust van mijn lijf en houding en hoe ik dingen doe. Ik heb hier en daar al weer wat meer spierkracht getraind maar dat is mijn probleem niet. Mijn probleem is de pijn, de vermoeidheid en owja, zo hier en daar vliegt er iets uit de kom of laat ik iets uit mijn handen vallen... of lig ik zelf op de grond omdat ik door mijn knie ben gezakt. Ik kan 1000x zeggen dat ik wil dat de pijn stopt, als is het maar even! Maar dat werkt niet. Dat begrijp ik ook wel. Maar waarom, als ik zeg dat het zo warm is dat er best wel eens een musje van het dak zou kunnen gaan vallen, dat ik dan even later dus een dooie mus van het dak zie vallen?!?!?! Dat zijn toch wrede grapjes.
Revalideren kun je leren
Gezondheid | Gevechten
|
02 Augustus 2009 | 13:34:53
Nog een poging... net ging er iets helemaal mis hier!!!
Revalideren kun je leren...
Blijkbaar wel, want ik ben met mijn 2e revalidatie programma begonnen. En het is zwaar, kost me na een volle dag daar minimaal een dag om bij te komen. Maar... waar ik als insteek had om verdere achteruitgang te stoppen denk ik nu af en toe zelfs al aan verbeteringen! Als het zou lukken om mijn pols en knie gewrichten steviger te krijgen dan zou ik minder uit mijn handen laten vallen en een stukje langer kunnen lopen, of meer dan 20 seconden stil te staan... dat zou een hele verbetering zijn! En ik merk al vooruitgang bij de fitness, en de stabiliteits-oefeningen, die op het zicht nergens over lijken te gaan, van de fysiotherapeut beginnen toch ook hun vruchten af te werpen! Dus ik hou nog even vol, ga door en geef niet op!
Wel kost dit me zoveel energie dat de rest van de week ik moet bijkomen, mijn hersens als soep zijn en het huishouden en mijn sociale leven op een laag pitje staan. Maar toch, we houden vol. Over een week of twee gaan ze alles bekijken en bespreken en de dingen die werken mogen dan blijven en wat niet werkt zal stoppen. Dingen zoals hydrotherapie. Heerlijk hoor, dat warme zwembad maar ik BEN al zo slap. Als je mij dan een half uur laat weken in een bad van 30 graden dan ben ik daarna nergens meer toe in staat. Het resultaat is water naar de zee dragen. Eerst week maken en dan kracht trainen? Nee, dat werkt dus duidelijk niet.
Wat over blijft is mijn geest. Ik moet gaan bedenken wat ik verder met mijn leven wil... en dan dus binnen de mogelijkheden van een lijf met grenzen. Hmz. Momenteel ben ik zo uitgeput van de revalidatie dat hierover nadenken me niet goed lukt. Misschien straks als het programma minder vol en zwaar is geworden dat ik daar eens over kan gaan nadenken? Voor nu is mijn knar als een vergiet. Zo schreef ik van de week een gedicht over dit alles, maak een nette versie, geef die aan de psych... wil ik nu het gedicht ook hier plaatsen kan ik het klad nergens meer vinden! Vergiet dus.
Ben ik alvast begonnen met mijn huisje redelijk visite vriendelijk te maken. Ja, ik had thuishulp mogen aanvragen en dan had ik dit niet zelf hoeven doen. Dan had ik mijn weinige energie kunnen steken in andere (leukere) zaken. Maar ja, ik, eigenwijs van geboorte, wil het ZELLUF DOEN. Ik heb al genoeg concessies gedaan MBT mijn chronische ziek zijn. Maar daarnet bij het stofzuigen van het kleed was het me duidelijk dat het niet echt meer gaat zoals ik zou willen. Het is me gelukt maar alleen door veel te stoppen en van hand te wisselen. Mijn rechterduim zit zo los aan mijn hand dat het teveel kracht kost die stofzuigerslang vast te houden en heen en weer te bewegen. Nu is het kleed weer schoon maar zit ik met een draak van een pijn aan mijn rechterhand. Ik kan hier heel boos om worden maar daar heb ik ook de energie niet meer voor. Nu ben ik pas over anderhalve week jarig, dus het HOEFT ook niet NU af maar toch... het is gewoon zo irritant dat ik zoiets vroeger in een dag deed en nu er ruim een week voor moet nemen om elke dag een beetje te doen. En dit is nog maar het begin! Er is nog zoveel dat ik moet doen eer mijn huiskamer weer op een huiskamer gaat lijken ipv een rommelzolder. Een paar dagen voor ik verjaar begint ook mijn revalidatie. Na een paar maanden op de wachtlijst heb ik eindelijk bericht gekregen en gaat het hele circus beginnen. Ik ben bij het idee alleen al moe geworden. Twee dagen per week zal ik de komende twee maanden richting reva-centrum rijden en daar leren hoe ik met dit lijf mijn leven moet doorkomen. Kijk, genezen is niet mogelijk, wat dat betreft is een genetisch foutje dus ongeneeslijk ziek zijn. En alles wat al de mist in is gegaan door eigenwijs meer doen dan goed voor je is, is stuk en zal ook niet meer heel worden. Het enige dat nog rest is dus zorgen dat het niet erger wordt. Dat is dus kijken waar je grens ligt en leren daar rekening mee te houden. Afijn, dat doe ik dus al, getuige dat ik anderhalve week de tijd neem om mijn huisje op te ruimen.
Maar het is niet alleen de handen die niet willen, momenteel is er ook iets raars met mijn rechtervoet. Heb er al tape omgedaan, waarmee ik later bij het erafhalen natuurlijk weer een stuk huid mee zal nemen... maar dat mag de pret niet drukken. Het is meer dat ik hoop dat die voet weer snel zijn stevigheid terug vindt, omdat het me niet verstandig lijkt om zo auto te gaan rijden. Ben ik in staat een goeie noodstop te maken indien nodig? Het zijn continu van zulke dingen waar ik over na moet denken. Normaal stap je gewoon in je auto als je ergens heen wilt... ik moet goed nadenken of ik het vandaag wel kan. Want ik heb nu eenmaal goede en slechte dagen. Dat mijn lijf niet altijd gelijk loopt met de planning van de artsen... Tsja, wat kan ik zeggen? Misschien hebben ze daar bij de reva een goede oplossing voor? En dan gaarne meteen iets om mijn voet in te pakken zonder plakken en het is ook tijd voor een duim/polssplint voor de rechterhand. Want het gedoe loopt daar inmiddels de spuigaten uit.
Ik voel me zoals de zonnebloem die nog niet open is gegaan. Stel je voor hoeveel kracht hij nodig heeft om al die blaadjes open te klappen en ons van zijn schoonheid te laten meegenieten! Ik zou zo graag weer mijzelf zo open klappen maar het lukt me niet, ik mis de kracht, de puf en misschien zelfs wel een beetje de motivatie. Wellicht is die verstopt onder de berg pijnstillers?.
Padje in de regen als cadeau?
Gezondheid | Gedachten
|
07 Juli 2009 | 18:41:52
Padje in de regen als cadeau?
Daar is ze dan eindelijk weer even, de afgelopen tijd heb ik meer migraine aanvallen te verwerken gekregen dan voorheen en ik heb geen idee waarom die ineens zoveel erger zijn geworden. Probeer uit te vinden wat ik wel of niet moet eten of drinken en kom er nog niet echt uit. Suiker blijft een NoNo maar verder... Ik kan wel opknappen als ik zorg dat ik weer wat meer KH naar binnen krijg dan ik neem als ik probeer nog wat kilo's te verliezen. Dus dan is de keus OF afvallen met pijn OF niet afvallen en me beter voelen... Vanmorgen werd ik ook weer wakker met een kloppende hersenpan. Tijdens de flinke regenbui stond ik naar buiten te kijken en moest toen wel lachen, het cadeautje van vandaag was een padje. Het padje in mijn tuin zat in de regen met een grasspriet op zijn kop te poepen. Jaja, Wie Oh Wie maakt dat nou mee?
Afijn, ik bedoel maar, als je zovaak met je gordijnen dicht, een setje pijnstillers bij de hand, een emmertje naast je bed en zo min mogelijk abrubte bewegingen met je hoofd de dag moet zien door te komen dan ga je zulke rare kleine dingen al snel als cadeautjes beschouwen. Een klein teken van de natuur om je te laten glimlachen. Ik heb inmiddels aardig geleerd om op zulke kleine tekens te letten en er om te glimlachen. In dit geval was het vooral de grasspriet die het afmaakte... WAT wilde Padje? Was het een poging om te schuilen tegen de regen? Was het een camouflage-actie? Een mode-statement? Verstoppertje spelen? Een poging tot een nieuw kapsel? Of probeerde hij zich te vermommen als rugstreep padje? Mijn pijnlijke hersens kraakten en ik ben er niet achter. Misschien weet hier iemand het?
Want missen doe ik ze wel. Mijn vrienden, mensen waarmee ik
vaak de meest geweldige gesprekken kon voeren, het zijn er maar een paar, en
twee daarvan staan dan ook in mijn top 5 van mijn favoriete mannen. En ik mis
ze. Dagelijks merk ik dat mijn beperkte mogelijkheden tot reizen, stappen,
uitgaan en lange dagen maken me inderdaad laten vereenzamen. Daar hoef je
helemaal geen bejaarde voor te zijn hoor! Dat kan door omstandigheden ook al
veel eerder in je leven voorkomen. Natuurlijk hou je daar geen rekening mee, wie gaat er nu vanuit dat je
ziekte je op een dag zo te grazen neemt dat je het rustiger aan moet gaan doen
en dat je daarmee dus sociaal gezien behoorlijk buiten de groep valt. Maar in
deze mooie moderne tijd hebben we e-mail, en online netwerken, waarom blijkt ook
dat dan teveel gevraagd? Zo af en toe even laten weten hoe het gaat en dat je
aan me denkt en onze ontmoetingen ook zo vreselijk mist… wat is daar mis mee?
Waarom lukt dat ook niet? Of te weinig… Of wil ik weer teveel? Dat zal wel het geval zijn, is meestal zo.
Ik weet ik heb mijn kansen gemist. Heb
te lang gewacht, niet doortastend genoeg, niet duidelijk genoeg, niet
hard genoeg mijn best gedaan en nu is het te laat.
Ik heb dan ook niets meer te zeggen dan; Mijn lief, je wordt
gemist.
Afijn, dat wilde ik helemaal niet schrijven! Mijn bedoeling
was een stukje te schrijven over mensen die me inspireren! Met hun manier van
in het leven staan, met hun stem, hun houding,
hun werk en hun manier van bewegen. Gewoon omdat ze hun rug rechthouden,
zacht en beleefd zijn, rustig praten met diepe stemmen met rustpauzes om even
na te denken. Niet dat ik iets met ze wil… meestal niet, maar vaak omdat ik ze wil zijn,
ik wil dan dat stukje terug wat ik herken van vroeger. Want ik raak soms stukjes van mezelf kwijt,
gewoon, omdat het een periode geen aandacht krijgt. En heel af en toe komt er
dan iemand op je pad waarin je iets herkent, iets van jezelf terugziet. Iets dat er ooit wel was, in een tijd dat
accepteren nog gemakkelijk ging omdat het leven deed wat ik wilde. En ik kon
rustig om me heen kijken en genieten van alles wat ik zag. En ik had mijn pad
gekozen en genoot van de rit en de omgeving. Leerde van de mensen en de ervaringen en
gebruikte de veranderingen om er wijzer van te worden, met een goed vertrouwen
in de toekomst en de wereld. Ergens onderweg zijn er een paar momenten geweest
waarop die heilige zekerheden met behoorlijk grof geweld omver gekieperd
werden. En sindsdien ben ik vooral op zoek geweest naar rust en naar mijn pad,
mijn weg, mijn route. Niet die anderen me wezen, want juist daar ging het vaak fout. Nee,
ik moet mijn eigen pad weer zien te vinden, wie ben ik? Wie wil ik zijn? Met
wie voel ik mij verbonden? In de loop
van de tijd heeft er zich zo een top 5 gevormd van mannen die ik bewonder. Om
wat ze doen, hoe ze het doen en hun rustige uitstraling. Die me herinneren aan
mezelf, aan wie ik wil zijn, aan wat mijn doel was, die de richting aangeven.
Die, als ik ze zie, maken dat ik mijn rug recht, de schouders eronder zet en
mijn ogen weer gaan glimmen met plannen en creatieve ideeën. Ik wil ze danken voor hun zijn en hun
inspirerende aanwezigheid. Ze brengen hoop en een gevoel van waardige wijsheid
waarmee ik verder kan als ik vastzit. Dat wilde ik schrijven, als eerbetoon aan
hen die belangrijk zijn geweest en nog zijn. En dat ze nog maar lang en
gelukkig belangrijk mogen zijn voor me.
Vanmiddag weer bij de fysiotherapeut geweest, en dan zijn we
bezig, raar maar waar, om te kijken of ik mijn spieren kan loslaten, ontspannen
dus. Waar er vaak gewerkt wordt aan krachttraining tegen losse gewrichten, bekijken wij het van een andere kant. Ik heb namelijk kracht genoeg, ik heb spieren
die elke dag continu aan krachttraining doen omdat de pezen, waar ze aan
trekken, zo slap zijn dat ze blijven uitrekken en uitrekken, dus hoe harder de spier trekt, hoe slapper ik word! Plus dat je daar verschrikkelijk moe van
wordt, meer pijn van krijgt en al je energie eraan kwijtraakt. Dus zijn we de
afgelopen maand eens bewust aan de slag gegaan met juist het tegenovergestelde;
ontspannen. EIGENLIJK had mijn ouwe reumatoloog dus wel gelijk, toen ze begon
over spierverslappers… maar dat kon ik toen niet zomaar begrijpen, ik was moe,
had pijn en viel uit elkaar, en dan komt ze aan met spierverslappers??? Als een
arts met zo’n idee komt MOET daar wel een uitleg bij hoor! En niet; “omdat ik
dat zeg” maar een logische verklaring waarvan de patiënt kan inzien dat het een
goed plan is, en begrijpen kan wat de bedoeling ervan is.
Afijn, ontspannen is nog niet zo gemakkelijk als het klinkt.
Met een lijf dat gewend is om altijd een hoge spierspanning te hebben om alles
bijeen te houden voelt dat namelijk bijzonder onnatuurlijk aan. Zodra ik iets bewust probeer los te laten
grijpt het lijf in en trekt de spieren weer aan, altijd wakker om niet om te vallen.
Zwaar vermoeiend als je lichaam en je geest elkaar tegenwerken. Hoe krijg je
het dan in balans? Vooralsnog is het oefenen en oefenen. Proberen te wennen aan
een meer relaxte manier van in je lijf zitten. Klinkt alweer zo gemakkelijk maar is het niet.
Na zo’n behandeling ben ik dan ook goed kapot, op, moe, leeg. Daar ik dan
toevallig toch vlak bij de supermarkt ben, ga ik meteen daar even langs, slim
plannen maakt dat dingen gedaan worden hier, combineren van dingen maakt dat ik
niet twee keer die kant op hoef. Klinkt handig maar PFFFFFF… probeer dan na een
ontspanbehandeling maar weer HOPSAKEE in het normale ritme van het leven te
stappen! Werkelijk niet iets dat je te
vaak moet doen. Thuis heb ik dan ook meer behoefte aan een warme douche en een
middagdutje dan aan de keuken in om het eten te maken. In de twijfel tussen
meteen douchen en slapen of nu even rustig, dan even koken en vroeg naar bed na
die douche vanavond… beland ik toch weer
achter de pc om een stukje te schrijven. Handig hé? Wacht gewoon even met een
beslissing nemen tot de pijnstillers werken… of tot het te laat is. En
eigenlijk wilde ik nog zoveel doen vandaag, ik wilde nog in de tuin werken, en
de salontafel opruimen, de keukenvloer dweilen… nee, ik hoef me niet te vervelen
maar van al dat loslaten heb ik toch echt MEER pijn gekregen, pijn die
blijkbaar verstopt zat in de verkrampte spieren… die pijn komt er nu uit. Wat
moet je ermee? Toch maar proberen het door het doucheputje te laten wegstromen?
Ik ben gewoon te stuk om nog maar iets te beslissen.
Wat ging ik nou eigenlijk eten vanavond?
Vandaag kijk ik met 1 oog en ben traag en mistig in mijn hoofd, ik rommel wat en lees hier en daar wat zonder duidelijke richting en zie wel waar ik uitkom... Zo kwam ik zojuist een onderzoek tegen van eerder dit jaar over dat vrouwen zich beter voelen met make up. En op dagen als vandaag, waarop ik mij niet zo lekker voel, heb ik dus juist geen zin om me op te maken maar zou het me dus kunnen helpen me weer wat beter te gaan voelen?!?!!?? Dat is een experiment waard. Hoewel, ik heb vandaag dus pijn aan mijn slechte oog, dus om daar nu nog aan te gaan zitten pielen, geen idee of ik daar dan echt blij van ga worden. Ik had dit onderwerp al eens op een forum ter sprake gebracht, en dat gaf leuke reacties. Van fanatieke voorstanders alsook de tegenstanders, die er niet tegen kunnen. Allergische reacties blijken veel voor te komen. Nu ben ik raar, ik kan niet tegen anti-allergie dingen. DAAR krijg ik dus rode vlekken en schilfertjes van. Ik kan juist goed tegen goedkope troepjes. Soms zit het mee dus? Maar goed, voor de lol dus een klein lesje opmaken in elkaar geknutseld. Om te zien of ik daar misschien dan blij van werd. Van het knutselen werd ik wel blij en tevreden met het resultaat. Die zal ik hierbij plaatsen. Gelukkig hoef ik dat vandaag niet te doen, want ik weet wel zeker dat mijn zere oog het mij niet in dank zou afnemen. Opmaken zit er vandaag niet in. Maar ja, wie doet er dan de boodschappen? Daar ik gewoon er al bleek en vermoeid uit zie probeer ik meestal toch inderdaad wel iets van make up te dragen als ik de deur uit ga... niet dat ik daar dan zo blij van ben geworden maar ik heb zo het idee dat de buitenwereld daar blij van wordt. Afijn, WAT wilde ik nu eigenlijk zeggen? Niets meer dan; waar een mensch zich al niet druk over kan maken...
Met grote moeite ivm VEEL VOLK op de been en SINTERKLAAS en GIGA HERRIE.... DE ZAK VAN SINTERKLAAS SINTERKLAAS SINTERKLAAAAASSSS 
Afijn, vage bejaarde met stok liep knal tegen MIJ in ROLSTOEL (ik stond al stil) aan... KRIJG IK EEN MIDDELVINGER!!! 
Afijn, ik heb opa hard uitgelachen. Dan stond ik in de HEMA bij de
lift... dringen er twee verpakte dames met drie kids voor... lift
vol.... ALLAH ACHBAR!!! Stelletje ASO"S! 
Ach, ik wacht nog wel een rondje.... HOOR WIE KLOPT DAAR KINDEREN... je
BROEK zakt er van af hoor... hoe verschrikkelijk sommige mensen zijn!
Maarrrr, ook leuke dingen; na de hema via de deka een klein tasje met
schapjes... ik rol naar buiten richting toet... ik maak kleine draai en
FLOEP! Alle boodschappen over straat... twee dames in prachtiggekleurde
afrika kleding doken meteen achter mijn boodschapjes aan en stopten
alles weer in mijn tas. Nog even helpen tas goed tussen mijn benen op
mijn voetsteun te klemmen en BEDANKT! ZO KAN HET DUS OOK!!! 
Ook lief, maar dit ging me lukken, schapjes en rolstoel in de toet en naar huis door de DRUKTE... 
